Ben ona hiç sarılamadım mesela. Kokusunu alacak kadar yakınlaşamadım da. Sanırım eline de dokunamadım.

Ama her gece kimsenin yürümediği sokaklarda yürüdü benimle. Kaldırımlarda çatlaklar vardı. İçlerinde küçük umutlar ve hayal kırıklıkları. Biz hiçbirine basmazdık mesela. Sade bir gülüşü olurdu yüzünde ve o gülüş çok şey anlatırdı. Basit ama dünyamı oluşturan şeyler.
Mesela karanlıkta yürürdük ama o hep parlardı. Kaybolmazdık o yüzden. O yolu bilirdi. Aslında el ele de tutuşmazdık ama daha farklı bir bağ vardı zaten. El ele tutuşmak basit kalırdı. Hiç yağmur yağmazdı hem. Islanmayı sevmediğimi bilirdi.
Ama buna engel olamazdı. Uyandığımda hep ıslaktı yüzüm. Ve o ne yüzümün bu yüzden üşüdüğünü bildi nede yüzümü sildi.
Aslında o beni hiç tanımadı. Hiç bilmedi ağladığımı. -JT